इन्जुरीले बनाएको 'असिस्टेन्ट रेफ्री'

988 Shares

काठमाडौं । दशरथ रङ्गशालाको झल्झलाउँदो फ्लडलाइटमुनि हजारौँ दर्शकको हुटहुटी चलिरहेको थियो।

मैदानमा नेपाल सुपर लिगका दुई प्रतिष्ठित क्लब- विराटनगर एफसी र धनगढी एफसी जुधिरहेका थिए। उनीहरूको यो पहिलो खेल थियो। मैदानको किनारमा (साइडलाइनमा) एक युवा हातमा झन्डा समातेर, मुटुको ढुकढुकी सम्हाल्दै खटिएको थियो। अघिल्लो रात उनी सुत्न सकेका थिएनन्।

उनको मनमा एउटै मात्र डर थियो, "मेरो एउटा सानो गलत निर्णय वा इसाराले कुनै टिमको वर्षौको लगानी र खेलाडीको सपना बर्बाद त हुँदैन?"

ती युवा थिए- मधुकर आचार्य। आज फिफा असिस्टेन्ट रेफ्रीको रूपमा देश-विदेशमा पहिचान बनाएका मधुकरको यो उचाइसम्मको यात्रा सोचेजस्तो सहज र रेखात्मक थिएन। यो यात्रामा चोटको पीडा छ, आँसु छ, अनि कहिल्यै नमर्ने फुटबलप्रतिको अगाध प्रेम छ।

विराटनगरमा वि.सं. २०४३ सालमा जन्मिएका मधुकरको बाल्यकाल फुटबलकै वरिपरि हुर्कियो। घरबाट रङ्गशाला जम्मा १००-१५० मिटरको दूरीमा मात्रै थियो। स्कुल जाँदा वा फर्किँदा रङ्गशालाको बाटो भएर हिँड्नु उनको दैनिकी नै बनिसकेको थियो। मैदानमा सिनियर दाजुहरूले बल हानेको देख्दा दौडिएर बल ल्याइदिने साना मधुकरको मनमा उनीहरूजस्तै खेलाडी बन्ने सपनाले टुसा हालिसकेको थियो।

पूर्वकाटण (वा पूर्वकप्तान) सागर थापा र वर्तमान पुलिस टिमका प्रशिक्षक भोला सिलवालसँग एउटै आँगन र एउटै दाम्लामा हुर्किएका मधुकरले विराटनगरका मोतिराम र सम्राट स्पोर्टिङ क्लबबाट आफ्नो खेलाडी यात्रा थाले। डिफेन्डरका रूपमा मैदान उत्रिने उनी बलियो र लगनशील खेलाडी थिए। पछि उनी सशस्त्र प्रहरी बलमा भर्ना भए र एपीएफको जर्सी लगाएर मैदानमा पसिना बगाउन थाले।

सफलताको यात्रा चल्दै गर्दा तेह्रथुममा आयोजित एउटा प्रतियोगितामा मधुकरको जीवनले अप्रत्याशित मोड लियो। खेलका क्रममा उनी गम्भीर घाइते भए। शल्यक्रियापछि डाक्टरको निराशाजनक वाक्य उनको कानमा गुञ्जियो—"अब तपाईं फुटबल मैदानमा खेलाडीका रूपमा फर्किन लगभग असम्भव छ।"

करिब डेढ वर्षसम्म बेड रेस्टमा बस्दा उनी शारीरिक रूपमा मात्र होइन, मानसिक रूपमा पनि थलिए। जसको जीवन नै बलको पछि दौडिएर बितेको थियो, उसैलाई खेलबाट टाढा रहन भनिएको थियो। तर उनले हार मानेनन्। "फुटबल बाहेक मैले अरू केही जानेकै छैन, म मैदान छाडेर कतै जान सक्दिनँ," उनले आफ्नो मनलाई दह्रो बनाए।

खेलाडी बन्न नसके पनि खेलमै रहने विकल्प खुल्यो- रेफ्री (निर्णायक)।

२०७२ सालमा इलामबाट रेफ्रीको तालिम लिएर उनी नयाँ भूमिकामा मैदान छिरे। सुरुका दिनहरू औधी गाह्रा थिए। एकातिर सुरक्षा निकायको जागिरको जिम्मेवारी, अर्कोतिर मैदानमा दर्शक र खेलाडीको गाली। साथीभाइहरूले भने, "जागिर छँदैछ, किन बेकारमा दुनियाँको गाली खान्छस्?"

तर, उनको लक्ष्य स्पष्ट थियो। साँझ घर फर्केर दिनभरिका निर्णयको समीक्षा गर्थे। "अहो! आज त यो निर्णय मिस्टेक भएछ" भन्दै आफूलाई दिनप्रतिदिन सुधार्दै लगे।

स्थानीय खेलहरू हुँदै 'ए' डिभिजन लिग, एनएसएल र अन्तर्राष्ट्रिय म्याचहरूसम्म आफ्नो झन्डा र सिट्टीको क्षमता प्रमाणित गर्दै उनी अघि बढे। अन्ततः सन् २०२६ मा उनले आफ्नो जीवनको ठूलो सपना पूरा गरे—‘फिफा असिस्टेन्ट रेफ्री’को ब्याच आफ्नो छातीमा सजाए।

मधुकर केवल खेलकुदका रेफ्री मात्र होइनन्, उनी राष्ट्रका सच्चा सेवक पनि हुन्। सशस्त्र प्रहरी हवल्दारको रूपमा सेवामा रहेका उनी देशभित्र आउने बाढी-पहिरो, कोरोना महामारीजस्ता विपद्का समयमा सिट्टी छाडेर उद्धारका लागि अग्रपङ्क्तिमा खटिएका छन्। उनकै शब्दमा, "देशलाई परेको विषम परिस्थितिमा हतियार बोक्ने, उद्धारमा खट्ने र मैदानमा सिट्टी फुक्ने—हामी सधैँ तयार हुन्छौँ।"

आजभोलि नेपाली फुटबल क्षेत्रमा छाएको अन्योल र खेलाडीहरूको पलायन देख्दा मधुकरको मन अमिलो हुन्छ। हिजो पूर्वका मैदानहरूमा दर्शकको जुन बाक्लो (वा कचाकच) उपस्थिति हुन्थ्यो, आज त्यो हराउँदै गएकोमा उनी चिन्तित छन्।

"एउटा खेलाडीले खेलिन्जेल त इज्जत र पैसा पाउँछ, तर खेल छाडिसकेपछिको उसको जीवन सम्झिँदा कता-कता डर लाग्छ," उनी भावुक सुनिन्छन्, "कुनै राष्ट्रिय खेलाडीले खेल छाडेपछि दुःखी भएर बाँचिरहेको देख्नुपऱ्यो भने त्यसले आउँदो पुस्तालाई नराम्रो सन्देश दिन्छ। खेलाडीको भविष्य सुनिश्चित हुनुपर्छ।"

चोटले खुट्टाको हड्डी फुटे पनि मधुकरको मनोबल कहिल्यै भाँचिएन। मैदानमा खेलाडी भएर दौडिने उमेर ढले पनि, आज उनी मैदानको साइडलाइनबाट उही जोसका साथ दौडिरहेका छन्। मधुकर आचार्य ती हजारौँ खेलप्रेमीका लागि प्रेरणा हुन्, जसले सिकाउँछन्—यदि मनमा सच्चा प्रेम छ भने, जीवनले जस्तोसुकै मोड लिए पनि तपाईं आफ्नो सपनाको मैदानबाट कहिल्यै बाहिरिनु पर्दैन।

सम्बन्धित समाचार